خدایا! امید را از من نگیر که بدون آن ثانیه ای زنده نخواهم ماند.

پروردگارا! عشق را از من نگیر که بدون آن طاقت زندگی را ندارم.

خدایا! احساسم را از من نگیر که بدون آن زندگی ام هیچ فایده ای ندارد و از زندگی جز دیوار سنگی چیزی باقی نخواهد ماند.

پروردگارا وجودم را از خاک آفریدی و روحم را از امید و عشق و احساس . آنها را از من نگیر که بدون آنها خاک بی ارزشی خواهم شد.

خدواندا! امید وجودم بهانه ای است از جانب تو برای زندگی در این دنیا، برای رسیدن به تو.

خداوندا! عشق درونم نیرویی است که در آغاز خلقت به من هدیه کردی. آن رابه من دادی تا نثار بندگانت کنم.عاشق شوم و عشق بورزم به تو و به بندگانت.

خداوندا! احساس را نعمتی برای من نهادی تا به کمک آن در این دنیای پهناور زندگی کنم . احساس دادی تا بلرزانم دلم را هنگام گرفتاری دوستانم و ببخشم آن را هنگام نیاز بندگانت و شیرین کنم با آن لحظه های با تو بودن را!

پروردگارا وجودت سر تا سر امید و عشق و احساس است و من ذره ای از وجود تو، آنها را از من نگیر که آن هنگام دیگر از تو نیستم.

نوشته شده در شنبه بیست و پنجم آبان 1387ساعت 7:44 بعد از ظهر توسط احسان هاکان| |